Kulinarne preferencje Mao Zedonga

Mao Zedong - najbardziej znany narodowy lider, kontrowersyjna postać, która niewątpliwie wywarła ogromny wpływ na rozwój Chin. Wystarczy przypomnieć sobie kult osobowości Mao, który trwał ponad trzydzieści lat. Historycy spierają się, czy Mao Zedong ma więcej zasług - pozytywnych czy negatywnych, ale prawie wszyscy są pewni, że bez niego Chiny nie byłyby takie, jakie są teraz.

Nie mniej sporów nadal toczy się na temat tego, jaki był jako człowiek, a nie polityk.

Badając wielkich ludzi, często próbujemy znaleźć w ich zwyczajach i upodobaniach odbicie, a wręcz przeciwnie, przyczynę ich wielkości. Ciekawe są wszelkie drobiazgi - hobby, więzy rodzinne, sympatie. A dla niektórych więcej o człowieku powiedzą jego kulinarnych preferencje. "Jesteśmy tym, co jemy" - to fraza przypisywana Hipokratesowi, chociaż niektórzy zaczynają myśleć, że jej autorem jest sam Konfucjusz, tak wyraźnie unosi się od niej wschodni mistycyzm. I choć to powiedzenie jest raczej poświęcone zdrowiu niż charakterowi człowieka, zgodziliby się z nim również współcześni psychologowie. Więc co lubił jeść wielki przywódca chińskiego narodu?

W Chinach każdy zna ulubione danie Mao Zedonga. I to nie jest zaskakujące, ponieważ w Państwie Środka istnieją dzisiaj całe sieci restauracji o nazwie "Domowe jedzenie Przewodniczącego Mao" i "Rodzinne posiłki Mao". A danie firmowe, które jest na czele wszystkich menu, to Hongshao Rou (chiń. 红烧肉) - czerwona wieprzowina. Niektórzy myślą, że nazywa się tak na cześć partii komunistycznej i rewolucji, ale to nie jest prawda. W chińskiej kuchni imponująca seria dań ma dodatek do nazwy "czerwone". Metoda gotowania "duszony na czerwono" (chiń. 红烧, pinyin "hongshao") charakteryzuje się dodawaniem sosu sojowego i cukru do gotującego się dania podczas duszenia. Mięso dusi się długo na wolnym ogniu. Gotowe danie jest aromatyczne, karmelizowane, słodkawe, o charakterystycznym ciemnoczerwonym lub nawet brązowym kolorze ( tutaj można zobaczyć szczegółowy przepis na żeberka duszone na czerwono). Ta metoda gotowania należy do kuchni prowincji Jiangsu, jednej z ośmiu regionalnych szkół kulinarnej Chin.

Mao Zedong jadł czerwoną wieprzowinę Hongshao Rou za każdym razem, kiedy był zestresowany lub napotykał na trudności polityczne. Żadne spotkanie dyplomatyczne nie obyło się bez tego dania. Mówi się, że kiedy zaczęły się konflikty na granicy radziecko-chińskiej, zamawiał Hongshao Rou kilka razy dziennie.

Ponadto, Wielki Timonier miał delikatną miłość do potraw z kuchni Hunan. I to nie jest zaskakujące, ponieważ Hunan to jego rodzima prowincja. Nawiasem mówiąc, to właśnie kuchnia Hunan, a nie Sichuan, jest uważana za najbardziej pikantną kuchnię Państwa Środka. A do chili Mao miał specjalne podejście. Przypisywane mu jest powiedzenie: "Jedzenie prawdziwego rewolucjonisty to czerwony pieprz. I ten, kto nie może znieść czerwonego pieprza, nie może godnie walczyć". Mao Zedong uważał, że czerwony pieprz przedłuża życie i nadaje ostrości umysłu, stymuluje aktywność myślową.

Przy tym sam Mao prowadził całkiem niezdrowy tryb życia: jadł w pośpiechu (co ostatecznie doprowadziło do wrzodu żołądka), mało spał. Mao Zedong tak kochał czerwony pieprz, że często gryzł go w biegu, lub po prostu siedział z nim nad książką. Mówił, że pieprz uspokaja jego nerwy, i często jadł go przed wystąpieniami lub po spotkaniach partyjnych. Jego smaki były ogólnie bardzo specyficzne - krążyły plotki, że również lubił płukać usta zieloną herbatą i rano gryźć zaparzanie, co spowodowało, że jego zęby nabrały zielonkawego odcienia. A kiedy jego osobisty lekarz wyraził uzasadnione zaniepokojenie tym, przywódca tylko wzruszał ramionami i mówił: "Tygrysy nie myją zębów".

Ulubionymi potrawami Mao były również przysmaki z ryby, a zwłaszcza z karpia, przygotowanego na różne sposoby. Preferował zarówno pieczoną rybę, jak i smażoną w słodko-kwaśnym sosie z imbirem i cebulą. I oczywiście, żadne danie dla przywódcy nie obyło się bez strąków czerwonego pieprza. Mao Zedong twierdził, że pieprz odkrywa zupełnie nowe aspekty smaku ryby, prosił o więcej strąków na talerzu.

Mao lubił również świeże warzywa, spożywał je w naprawdę dużych ilościach. Przy tym krzywił się, kiedy podawano mu warzywa obrane, bez skórki. Uważał, że jedzenie nieobranych warzyw to bycie bliżej prostego ludu. Nie lubił pokrojonych warzyw i ziół, wolał jeść je w całości, przyznawał, że lubi chrupać głośniej.

Mimo całej swojej miłości do jedzenia, sam Mao Zedong nigdy nie przyznawał jej na głos, wręcz przeciwnie, często lubił powtarzać, że jedzenie jest tylko środkiem do celu, a nie celem samym w sobie.zdarza się tylko wtedy, gdy organizm tego potrzebuje, po prostu do napełnienia sił, aby móc dalej zajmować się sprawami. Właśnie to tłumaczył swoim lekarzom, mówiąc o chaotycznym i nieregularnym jedzeniu, mówiąc, że je tylko wtedy, gdy chce natychmiast zaspokoić głód, a nie dlatego, że musi, jak to jest przyjęte, jeść śniadanie rano, obiad po południu i kolację wieczorem.

Osobowość Mao stała się swoistym symbolem Chin, Chińczycy go kochają, pomimo oczywistej sprzeczności jego działalności w czasach jego rządów, odnoszą się do niego z ciepłem, pamiętając tylko dobre rzeczy. Dla narodu chińskiego Mao Zedong to coś nieodłącznego i rodzinnego. Wiele restauracji poświęciło swoją kuchnię preferencjom Mao, ich wnętrza są ozdobione jego niezliczonymi portretami, jego twarz obserwuje gości z każdej strony, nawet ze stron menu. Te restauracje stały się rodzinne, a kuchnia Mao dawno stała się synonimem domowej i przytulnej atmosfery. Czasami, po obfitej kolacji, Mao Zedong mówił, że będzie mógł uznać swoją misję za wykonaną tylko wtedy, gdy zwykli ludzie będą mogli jeść tak dużo i smacznie, jak on. A dzisiaj restauracje "domowej kuchni Mao" spełniają to marzenie.