To starożytne chińskie danie Yan Juji (chiń. 盐焗鸡, pinyin Yán jú jī) ma ponad trzysta lat. Kurczak jest przygotowywany w bardzo ciekawy sposób. Najpierw tusza jest nacierana solą i przyprawami, a następnie pozwala się jej wyschnąć i trochę przewietrzyć, a potem jest zawijana w papier do pieczenia (w dawnych czasach - w papier ryżowy), mocując papier sznurkiem. W ten sposób przygotowanego kurczaka umieszcza się w odpowiedniej wielkości chińskim glinianym garnku Shago (lub po prostu w woku - danie gotuje się w nim szybciej) i zasypuje gorącą grubą solą tak, aby tusza była całkowicie pokryta solą. Następnie gotuje się kurczaka przez około godzinę, a potem pozwala mu trochę postać w gorącej soli, w której był gotowany. Gotowy kurczak jest bardzo soczysty i aromatyczny, z wyjątkowymi nutami smaku, nieco podobnymi do wędzonych. Nawiasem mówiąc, w zimnej formie takie mięso z kurczaka jest równie smaczne. Dania Yan Juji to bardzo ciekawa legenda. Według legendy, pewien kupiec z Hakka pojechał na południe prowincji Guangdong, do miasta Shenzhen, w swoich sprawach. To miasto było słynne z kurczaków specjalnej lokalnej rasy, znanej od początku XVIII wieku. To były kurczaki hodowane w regionie Lungana. Charakteryzowały się one specjalnymi właściwościami smakowymi i żółtym kolorem tuszy, większym rozmiarem, bardziej delikatnym mięsem, które doskonale wchłania przyprawy podczas gotowania. Kupiec postanowił koniecznie spróbować takiego wspaniałego mięsa z kurczaka i kupił kilka tusz w nadziei, że będzie mógł cieszyć się mięsem w drodze powrotnej i, być może, przynieść parę tusz do domu. Ale droga była daleka, a kupiec pomyślał, że jeśli owinie tusze kurczaka i schowa je w worku z solą, będą mogły dłużej się zachować. Kiedy następnego dnia kupiec wyjął jedną z tusz i przygotował ją na ognisku, zdziwił się niesamowitym smakiem mięsa z kurczaka. Po powrocie do domu dał pozostałe tusze swojej żonie i opowiedział jej, jak je zachował w drodze i jak smaczne były po obróbce termicznej. Wraz z żoną postanowili przygotować w ten sposób pozostałe kurczaki, dodając przy tym przyprawy i korzenie i używając do gotowania glinianego garnuszka. Przepis był tak udany, że ten sposób przygotowania kurczaka szybko stał się znany w okolicy, a z czasem stał się częścią tradycyjnej kuchni kantońskiej.