"Kurczak Biedaka" Jiao Hua Ji (chiń. 叫花鸡, pinyin Jiào huā jī) to starożytne danie o ponad tysiącletniej historii. Pomimo swojej nazwy sugerującej biedę i niedostatek, jest to danie głównie z menu restauracyjnego, które często jest zamawiane na różnego rodzaju uroczystości. Cała tusza kurczaka jest przygotowywana do tego dania. W starożytnych czasach była ona zawijana w liść lotosu, całkowicie pokrywana gliną i pieczona w glinie. W ten sposób nadal jest przygotowywana w wielu restauracjach w Chinach, zwłaszcza tych specjalizujących się w tym daniu i starających się przestrzegać tradycyjnego, wiekowego przepisu. Podczas podawania na stół kelner urządza małe show dla gości restauracji - rozbija upieczoną glinę młotkiem, wykonując trzy tradycyjne uderzenia - na szczęście, na powodzenie i na bogactwo. Gliniana skorupa zachowuje w sobie wszystkie soki z mięsa kurczaka, co czyni to danie prawdziwą ozdobą obfitego świątecznego stołu. Kurczak w glinie jest przygotowywany długo, a zamówienia na niego są zazwyczaj składane co najmniej kilka godzin wcześniej. Uproszczona, nowoczesna wersja przygotowania tego dania polega na użyciu ciasta zamiast gliny, właśnie taki wariant pokażemy poniżej. Taki sposób przygotowania jest dostępny dla każdego. Jedna z legend o pochodzeniu tego dania opowiada o cesarzu, który pod postacią zwykłego człowieka odwiedzał swoje posiadłości i obserwował, co dzieje się w jego państwie. Pewnego razu zauważył biednego włóczęgę, który piekł złapanego (lub skradzionego) kurczaka w glinie, i zaciekawiło go, co ten robi. Biedak odpowiedział, że przygotowuje swoją zdobycz w ten sposób, ponieważ nie ma ani naczyń, ani garnka. I zaproponował swojemu rozmówcy, że podzielą się prostym posiłkiem. Kurczak był soczysty i tak apetycznie pachniał, że cesarz zdecydował się go spróbować. Smakowało mu to tak bardzo, że opowiedział o sposobie przygotowania kurczaka swojemu dworzaninowi kucharzowi, który włączył to danie do menu cesarskiego.